گاهان بار سوم، "پيتی شهيا" گاه نام دارد، که پنج روز و روزهای "اشتاد"، "آسمان"، "زامياد"، "مانتره سپند" و "انارم" می باشند و بنا بر سالشمار نوين از ۲۱ تا و ۲۵ شهريور ماه برگزار می شود

. 

پِی تی هَه يا"، به گفته استاد علی اکبردر زبان اوستايی به چمِ و معنی جشن درو پايانی يا آخرين می" باشد 

اين گاهان را همانند گاهان بار ميانه تابستان که "ميديو شهيِم" گاه باشد، از گاهان بارهایِ کهن و نخستين ـ(پيش از جا به جايی آرياييان)ـ به شمار می آورند. آموزش های اشو زرتشتت با بهسازی و پالايش همراه بود. زرتشت  از براندازی های بيهوده  دوری می جست و بنا بر همين باور نيز، به جای از ميان برداشتن جشن پايان برداشت ها و انبار کردن ها که به باور ِ بسياری با ريختن خون جانوران همراه بوده است به پالودن آن پرداخت. گواه اين باور نيز پختن آش دانه ها(آش دُرون) در اين گاهان بار ها می باشد که تنها از دانه های گياهی و بدون گوشت پخته می گردد. در اوستا آمده است که برای برگزاری اين جشن هر چه می توانيد بياوريد. مردم نيز از دانه هايی که کاشته و برداشته بودند می آوردند و آش را می پختند  و  و  و

گاهان بار ها يا جشن های گاهانی  شش جشن هستند و گواهی دهنده ی  آگاهی نياکان ما و پيوند دانش ِ کشت و کار آنان با گاه شماری  است.

پيشينيان ما، پس از اشو زرتشت در هنگام برگزاری اين جشن ها به گاتا خوانی پرداختند و در هر يک از اين شش جشن، گات ها را با آوای درست می سرودند. چگونگی برگزاری و سرايش گاهان بارها و گات ها در "ويسپِرِد" به روشنی نوشته شده است

 درخور ياد آوری است که گاه در خنيای ايرانی به چم و معنی مقام می باشد که بر همين پايه نيز نام های  سه گاه و چهار گاه و راست پنج گاه به فرهنگ خنيا يا موسيقی ايرانی راه يافت. 

از استاد جعفری که پدر و استاد و رهبر من در فراهم آوری اين گونه پژوهش ها می باشند سپاس فراوان دارم

شاد و سربلند باشيد.
مازياز قويدل