مازيار قويدل: بهار آمد

بهار آمد گلا روزت خجسته

کهن آيين نوروزت خجسته

بهـــارِ نازنيـن  از ره رسيــده

زمستـان خيمه از هـر کوچه چيـده

بنفشـه، رازقی، نسـرين و سـوسن

عـروس دشت را  ُپـر کرده دامـن

سپيـد و سرخ و زرد و سبـزِ ارزن

نگيـنِ دشت و هامون، کوی و برزن

بهار آمد گلا روزت خجسته

کهن آيين نوروزت خجسته

پـرستـو لانه ی نـو کـرده بـر پا

به خوش کامی کشيده پَـر به هـر جا

سـرود مـرغکان شـاد و سر مست

به رقص آرد سر و جان و دل و دست

همـه دلـدادگان فـرشـاد و خنـدان

به دست افشـانی انند و پـای کـوبان

بهار آمد گلا روزت خجسته

کهن آيين نوروزت خجسته

درون خـانه ی تـاجيـک و افغـان

چو اُزبک، ترکمن، قرقـيز و ايـران

بـه پـاسِ داده هـای نيـکِ مـزدا

هـزاران خـوان نوروزی ست بر پا

بسی پير و جوان  بر لب شکـر خند

کنـارِ خـوان نـوروزنـد خـرسند

بهار آمد گلا روزت خجسته

کهن آيين نوروزت خجسته

24 اسفند 3741 زرتشتی

بازگشت به سروده ها      سروده های مازيار قويدل